Öğretmenlik yolculuğu başladı
1958’de Samsun’da doğan Kemal, hayatını öğretmenliğe, ailesine ve sevdiklerine adadı. Bir eş, baba, dede ve öğretmen olarak en büyük mutluluğu, insanların hayatında güzel bir iz bırakabilmekti.
Sevgiyle ve minnetle daima kalbimizde.
Onun için hayat, büyük başarılardan çok küçük ama anlamlı anlarda saklıydı. Ailesiyle aynı sofrada buluşmak, çocuklarının ve torunlarının sesini duymak, eski dostlarıyla uzun sohbetler etmek ve yıllar sonra öğrencilerinden gelen güzel bir haber, yüzünde aynı içten tebessümü oluştururdu. Öğretmenliği yalnızca bir meslek olarak görmedi. Bilginin yanında dürüstlüğü, emeği, sabrı ve iyi bir insan olmanın değerini de öğrencilerine aktarmaya çalıştı. Yıllar boyunca yetiştirdiği öğrencilerden birinin kendisini hatırlaması, söylediği bir sözün ya da verdiği bir öğüdün yıllar sonra bile onların hayatında karşılık bulduğunu duymak, onun için en kıymetli ödüllerden biriydi. Ailesine karşı sevgisini çoğu zaman büyük sözlerle değil, küçük davranışlarla gösterirdi. İhtiyaç duyulduğunda orada olmak, sessizce yardımcı olmak, çocuklarının ve torunlarının mutluluğunu kendi mutluluğunun önüne koymak onun karakterinin bir parçasıydı. Onu tanıyanların hafızasında sakinliği, güven veren varlığı ve içten gülümsemesiyle kaldı. Bugün geriye dönüp bakıldığında Kemal’in ardında bıraktığı en değerli mirasın yalnızca yaşadığı yıllar değil; dokunduğu hayatlar, paylaştığı anılar ve sevdiklerinin içinde yaşamaya devam eden o tanıdık sıcaklık olduğu görülüyor. Çünkü bazı insanlar aramızdan ayrılsalar da söyledikleri bir sözde, aile sofralarındaki bir hatırada, eski bir fotoğrafta ya da hiç beklenmedik bir anda akla gelen gülümsemelerinde var olmaya devam ederler.
1958’de Samsun’da doğan Kemal, hayatını öğretmenliğe, ailesine ve sevdiklerine adadı. Bir eş, baba, dede ve öğretmen olarak en büyük mutluluğu, insanların hayatında güzel bir iz bırakabilmekti.
Ayşe ile evlendi. Birlikte kurdukları ev, yıllar boyunca çocuklarının, dostlarının ve ailesinin kendini güvende hissettiği sıcak bir yuva oldu.
Torununu ilk kez kucağına aldığında uzun süre hiçbir şey söylemeden ona baktı. Ailesi, yüzündeki o gülümsemeyi hâlâ en güzel anılarından biri olarak hatırlıyor.